Ziemia Święta – termin pochodzący z Biblii, oznaczający Palestynę i Izrael jako miejsca rozgrywania się wydarzeń Starego i Nowego Testamentu. Od średniowiecza jest używany powszechnie przez chrześcijan, ale także w judaizmie i islamie. Ziemia Święta jest celem licznych pielgrzymek. Jej opisy można znaleźć w wielu relacjach Drukuj Pobierz. Mapa atrakcji turystycznych Izraela przedstawia wszystkie zabytki i atrakcje turystyczne Izraela. Ta mapa atrakcji turystycznych Izraela pozwoli Ci w łatwy sposób odkryć zabytki, muzea i miejsca odwiedzania Izraela w Azji. Tę mapę atrakcji turystycznych Izraela można pobrać w formacie PDF, do druku i bezpłatnie. Najlepsze atrakcje i wycieczki w Tel Awiwie, Izrael. Czy klimat w Tel Awiwie (w Izraelu) w listopadzie jest dobry? Odkryj prognozę pogody w listopadzie 2023 i przygotuj swoją wycieczkę. Czy klimat w Bethlehem (w Izraelu) w maju jest dobry? Odkryj prognozę pogody w maju 2024 i przygotuj swoją wycieczkę. Izrael jest jednym z najlepiej wykształconych krajów na świecie z największą ilością inżynierów, naukowców i doktorów przeliczając na mieszkańca. W przeliczeniu na jednego mieszkańca Izrael posiada największą liczbę muzeów. Morze Martwe jest najniższym punktem na Ziemi. Znajduje się 417 metrów poniżej poziomu morza. Czy klimat w Rafah (w Izraelu) w marcu jest dobry? Odkryj prognozę pogody w marcu 2024 i przygotuj swoją wycieczkę. Izrael - informacje praktyczne dla droniarzy. Przed wzniesieniem się dronem na terenie Izraela musisz posiadać dwa pozwolenia. Pierwszy permit możesz uzyskać od CAAI (Urząd Lotnictwa Cywilnego w Izraelu), drugi natomiast od Ministerstwa Łączności. W przypadku Ministerstwa Łączności musisz skontaktować się z nimi bezpośrednio z Państwo Izrael nie jest elementem spajającym Żydów i osób żydowskiego pochodzenia. Kraj ten jest wprawdzie urzeczywistnieniem marzeń i celów syjonistów (pojmowanych jako osób, dążących do powstania państwa Izrael na terenie Palestyny), jednakże dla innych grup żydowskich stanowi niechciany element środowiska politycznego. Czy klimat w Ramallah (w Izraelu) w lutym jest dobry? Odkryj prognozę pogody w lutym 2024 i przygotuj swoją wycieczkę. Izrael: Mapa Yeroham w styczniu: średnia pogoda i klimat Chciałbyś zwiedzić Yeroham w Izrael w styczeń : sprawdź jaka jest pogoda i normy sezonowe na tej stronie. oXGz2B. Wybierając się do Izraela, głównym celem wyjazdu najczęściej jest Jerozolima, miasto trzech największych religii monoteistycznych. Pełno w nim przesiąkniętych historią miejsc, o których każdy z nas słyszał lub czytał. Ściana Płaczu, Góra Oliwna, Wzgórze Świątynne, Bazylika Grobu Pańskiego, Mury Starego Miasta i wiele więcej. Zastanawiacie się, które atrakcje Jerozolimy koniecznie trzeba odwiedzić, a które można przełożyć na później? Ten artykuł czytaj więcej … W ostatnim czasie coraz więcej osób pisze do nas z prośbą o poradę, co warto zobaczyć w Izraelu. Wybierają się tam na kilka dni, tydzień lub dwa tygodnie. Na takie wiadomości zawsze staramy się odpowiedzieć, że wiele zależy od naszych preferencji. Jeden lubi zabytki, drugi aktywnie spędza czas, a trzeci mógłby nie wychodzić z basenu. Aby ułatwić Wam i sobie czytaj więcej … Jak okiem sięgnąć dookoła widać delikatnie pofałdowany krajobraz Pustyni Judzkiej. Słońce jeszcze chowa się za horyzontem dając trochę światła na niebie. Znajduje się na zboczach płaskowyżu, na którego szczycie są starożytne ruiny twierdzy Masada, która była miejscem krwawego wydarzenia. Wybierając się do Izraela koniecznie chciałem pojechać zobaczyć twierdzę Masada. Jednak nie wystarczyło mi odwiedzenie jej w pełnym słońcu. Chciałem móc czytaj więcej … Nazaret to miasto, które wymaga poświęcenia mu trochę czasu, aby mógł zaprezentować się w pełnej krasie. Nie da się poznać miejsca będąc tu przejazdem, na parę chwil zaliczając najważniejsze punkty. Większość ludzi przyjeżdża tu na chwilę, aby zobaczyć Bazylikę Zwiastowania, później kościół św. Józefa i po chwili wsiada do autobusu i odjeżdża. To, co najlepsze w Nazarecie zostaje dla tych, czytaj więcej … Z czym kojarzy Wam się Ziemia Święta? W jakim celu tak wielu pielgrzymów przybywa corocznie w te rejony? Jednym z powodów są odwiedziny Bazyliki Grobu w Jerozolimie, drugim jest chęć zobaczenia miejsca narodzin Jezusa w Betlejem, a trzecim jest zobaczenie miejsca zwiastowania Maryi, czyli bazylika Zwiastowania Pańskiego w Nazaret. Historycy, lecz przede wszystkim tradycja chrześcijańska uważa, że dokładnie w tym czytaj więcej … Jeszcze nie ma południa, a żar leje się z nieba. Wchodzimy przez wąskie, kompletnie niepozorne drzwi do małego wnętrza po środku małej uliczki w Nazarecie. Nie było żadnego szyldu, czy reklamy. W środku kilka krzeseł, mini stoliczków i niewielki bar, za którym stoi barman. Poza nim nikogo tu nie ma. Nie ma tu także nalewaka do piwa, a bar niczym czytaj więcej … Czego można spodziewać się na pięknej piaszczystej plaży? Idealnie białego piasku, delikatnych wydm, szafirowej wody w morzu lub oceanie. A czy ktoś spodziewałby się starożytnych ruin lub teatru rzymskiego pochodzącego z I w. Też nie spodziewaliśmy się zobaczyć takiego widoku na izraelskim wybrzeżu Morza Śródziemnego w Cezarea. Zapowiada się ciekawie, prawda? Z oddali rozpościera się widok na wysoką ścianę, czytaj więcej … Izraelski autobus zatrzymuje się na przystanku w Hebronie nieopodal dużej budowli, która wygląda jak forteca z wysokimi murami. To właśnie tutaj jest jedno z najważniejszych miejsc dla muzułmanów, Żydów i chrześcijan. Trzymając się zapisów Starego Testamentu, Abraham kupił tutejszy teren, aby pochować swoją żonę Sarę. Ostatecznie znajdziemy w Grobowcu Patriarchów także groby Izaaka i Rebeki oraz Jakuba i Lea. Grobowiec czytaj więcej … Piątkowe późne popołudnie. Słońce chyli się ku zachodowi, a Jerozolima zaczyna powoli wyludniać się. Komunikacja miejska przestała jeździć, coraz mniej ludzi na ulicach. Mijamy Żydów odświętnie ubranych zmierzających w przeciwnym do nas kierunku – pod Ścianę Płaczu. To znak, że rozpoczyna się Szabat. My tym razem nie idziemy pod Western Wall, lecz zamierzamy zobaczyć wspaniały street art w Mahane Yehuda czytaj więcej … Rzeki Jordan nie trzeba specjalnie przedstawiać. Każdy, kto choć trochę związany jest z religią chrześcijańską, o niej słyszał. To właśnie w niej Jan Chrzciciel dokonał chrztu Jezusa. Jednak rzeka Jordan ma ponad 250 km i płynie przez Liban, Syrię, Izrael oraz Jordanię zatem gdzie jest to mistyczne miejsce chrztu Jezusa? Czy słyszeliście o takich lokalizacjach jak Yardenit czy Qasr el-Yahud czytaj więcej … Na trzynastu członków pierwszego rządu Izraela, sześciu pochodziło z Polski. Żydzi z Polski stanowili także znaczną część kadry dowódczej oraz służb specjalnych państwa, które powstało w Palestynie przed 60 laty. Jednak odpowiedź na pytanie, skąd się wziął Izrael w zamieszkałej głównie przez Arabów Palestynie wcale nie jest prosta. Na początku XX wieku Palestyna była częścią tureckiego imperium i nikomu się nie śniło, że w tym miejscu może powstać żydowskie państwo. Zwłaszcza że Żydów wówczas tam było niewielu. Najważniejszym problemem wydawała się emancypacja narodowa Arabów. W czasie I wojny światowej wsparli Anglików w walce z Turkami, licząc, że po zwycięstwie będą mogli stworzyć własne państwa. Tak się jednak nie stało. Po I wojnie wielkie mocarstwa zdecydowały, że terytoria arabskie zostaną podzielone jako protektoraty Anglii (Egipt, Transjordania, Irak) oraz Francji (Syria i Liban). W Jerozolimie zaczął urzędować brytyjski gubernator. Elity żydowskie zapamiętały jednak słowa deklaracji szefa brytyjskiej dyplomacji lorda Arthura Balfoura, który w listopadzie 1917 r. obiecał brytyjskim Żydom, że Wielka Brytania będzie wspierać utworzenie w Palestynie „żydowskiej siedziby narodowej”. Marzenie o Palestynie Początkowo idea powrotu Żydów do Palestyny dla nich samych wydawała się mrzonką. Część środowisk żydowskich wspierała procesy emancypacyjne, integrowała się w krajach, gdzie mieszkała. Biedota mieszkająca w sztetelach — małych żydowskich miasteczkach — w Europie Wschodniej marzyła, jak przeżyć do następnego dnia. Wielu wiązało nadzieje z ruchem socjalistycznym, a później komunistycznym, inni czekali na powtórne przyjście Mesjasza. Tym bardziej zaskakujący był pomysł, który w 1896 r. opisał Teodor Herzl, literat i filozof, mieszkający w Wiedniu. Analizując falę antysemityzmu w Europie, Herzl udowadniał, że tylko tworząc własne państwo w swej starej ojczyźnie, czyli w Palestynie, Żydzi będą bezpieczni i znajdą tam warunki do normalnego rozwoju. Książka ukazała się w języku niemieckim pt. „Der Judenstaat” (Państwo żydowskie). Już na początku XX wieku fala antysemickich rozruchów w Rosji (to temat sławnego musicalu „Skrzypek na dachu”) spowodowała, że niektórzy z opuszczających carskie imperium kierowali się na Bliski Wschód. Ruch nasilił się, gdy w Jerozolimie zaczęli rządzić Brytyjczycy, początkowo przychylni żydowskiemu osadnictwu. W 1919 r. w Palestynie mieszkało już 65 tys. Żydów, a w końcu lat 30. już ok. 400 tys. Nadal jednak stanowili mniejszość, gdyż tylko ok. 28 proc. całej ludności tej prowincji. Nowy Izrael Osadnicy tworzyli kibuce, czyli spółdzielnie rolne, gdzie zarówno ziemia, jak i środki produkcji były własnością całej społeczności. Pierwszy z nich, Degania, powstał nad Jeziorem Tyberiadzkim. Wielu z osadników wywodziło się ze środowisk lewicowych, i uwierzyli, że w krainie przodków dane im będzie zbudować lepszy i bardziej sprawiedliwy świat. Kibuce były połączeniem idei syjonistycznych z socjalizmem, niezwykłym eksperymentem społecznym, który faktycznie stworzył nowy naród. Handlarze, rzemieślnicy, geszefciarze i intelektualiści stawali się chłopami zmuszonymi do katorżniczej pracy w ekstremalnie ciężkich, często pustynnych warunkach. Tam stawali się Izraelczykami, ludźmi o zupełnie innej mentalności i świadomości aniżeli Żydzi żyjący w diasporze na całym świecie. Bardzo wielu z osadników po przybyciu do Palestyny zmieniało swoje nazwiska na hebrajskie, jakby podkreślając w ten sposób ostateczne zerwanie z historią europejskiego żydostwa. Tak zrobił Dawid Grűn, urodzony w Płońsku, pierwszy premier Izraela, który w Palestynie został Ben Gurionem, czyli Synem Lwa. Osadnicy wspólnie pracowali i walczyli. Arabowie bowiem szybko zorientowali się, jakie mogą być konsekwencje rozwoju osadnictwa. Ich bojówki najpierw niszczyły zbiory, a później napadały także na osiedla, zabijając ich mieszkańców. Każdy członek kibucu musiał umieć posługiwać się bronią. W dzień pracowano, wieczorem pełniono straż. Wszystko koordynowała tajna organizacja samoobrony Hagana, powstała w 1920 r. — zalążek przyszłej armii Izraela. Jej siła polegała na znakomicie zorganizowanym wywiadzie — Szerut Jediot, czyli Służbie Informacyjnej, zwanej w skrócie Szai. Stworzył ją Ruben Sziloah, syn rabina, który jeszcze nazywał się Zaslawski i pochodził z terenów imperium carskiego. Szai miała swoich ludzi nie tylko w różnych środowiskach arabskich, ale i tam, gdzie żyła diaspora żydowska, a była ona praktycznie wszędzie. Wielka wędrówka Do połowy lat 30. Brytyjczycy tolerowali żydowską imigrację, czyli aliję, później próbowali radykalnie ją zahamować. Wówczas Żydzi stworzyli jedną z najbardziej niezwykłych organizacji XX wieku. Nazywała się Alija Bet i zajęła się organizowaniem nielegalnej imigracji żydowskiej do Palestyny. Dysponowała 60 statkami i samolotami oraz wielką masą samochodów i ciężarówek. Dzięki ogromnemu, sięgającemu dziesiątki milionów dolarów budżetowi, korumpowała wszystkich, od policjantów i pracowników portowych, po urzędników państwowych i dyplomatów. Na całym globie działały tysiące agentów Aliji Bet, którzy dzięki nadajnikom radiowym potrafili koordynować środki transportu w najdziwniejszych miejscach na świecie. Wszystko po to, aby jak największą liczbę Żydów przerzucić na Bliski Wschód. Aliją Bet kierował Saul Awigur. Urodził się na Łotwie jako Saul Meyeroff. Nazwisko zmienił w Palestynie dla upamiętnienia syna Gura, który zginął w walce z Arabami. Awigur oznaczało bowiem ojciec Gura. Bez akcji Aliji Bet, która pracowała także w okresie wojennym, Żydzi nie zdołaliby zgromadzić w Palestynie tylu ludzi, aby poważnie myśleć o powołaniu własnego państwa. Imigrowali do Palestyny także Żydzi z Polski. W drugiej połowie lat 30. doszło do intensywnych kontaktów władz polskich z jednym z liderów syjonistycznej prawicy, pochodzącym z Polski — Władimirem Żabotyńskim. Polscy oficerowie brali udział w szkoleniach bojówek żydowskich, potajemnie sprzedano także spore ilości broni tajnej organizacji wojskowej Irgun, której bojownicy wystąpili w połowie lat 30. z Hagany. Na ich czele stanął Abraham Stern, młody radykał, który chciał, opierając się na dostawach z Polski, stworzyć armię gotową do walki z Brytyjczykami oraz Arabami. Ważną postacią w tym środowisku był także Mieczysław Biegun, znany później pod nowym nazwiskiem jako Menachem Begin, terrorysta, żołnierz i premier Izraela, jedyny, któremu udało się dogadać z Arabami. Najbardziej niezwykłym wyczynem żydowskiej prawicy były rozmowy z nazistami, które zaowocowały zgodą na „transfer” do Palestyny kilkudziesięciu tysięcy niemieckich Żydów. Rozmowy z Adolfem Eichmanem, szefem żydowskiego referatu w Urzędzie Bezpieczeństwa III Rzeszy prowadził pochodzący z Polski Feivel Polkes. Akcję wspierał sam Reinchard Heydrich, jeden z najbliższych współpracowników Hitlera. Narodziny i wojna Historyczna szansa dla syjonistów pojawiła się po II wojnie światowej. Po Szoah, zagładzie europejskich Żydów, idea stworzenia żydowskiego państwa w Palestynie otrzymała poparcie międzynarodowej społeczności. W listopadzie 1947 r. ONZ podjęła rezolucję o podziale Palestyny na część arabską i żydowską. Mandat brytyjski wygasał 15 maja 1948 r. i zarówno Żydzi, jak i Arabowie przygotowali się na ten moment. 14 maja w Tel Awiwie podpisana została deklaracja niepodległości, która powoływała Medinat Izrael — Państwo Izraela. Na jego czele stanął tymczasowy rząd, którego pracami kierował Dawid Ben Gurion. Nowe państwo nie miało konstytucji, aby uniknąć sporów ze środowiskami ortodoksyjnych Żydów, którzy domagali się podkreślenia jego religijnego charakteru, jak i wyznaczonych granic. O ich przebiegu miało zadecydować starcie zbrojne, do którego przygotowywała się od dawna Liga Arabska, skupiająca wszystkie najważniejsze kraje tego regionu. 15 maja 1948 r. kilka samolotów egipskich zbombardowało Tel Awiw, rozpoczynając wojnę, której celem było zniszczenie w zarodku żydowskiego państwa. Atak miał miejsce z kilku stron i uczestniczyły w nim armie Egiptu, Jemenu, Syrii, Transjordanii, Libanu, Iraku. Przeciwko nim stanęła Hagana, którą przekształcono w regularną armię Izraela, oraz cywilna samoobrona. Początkowo Arabowie odnosili sukcesy na wszystkich frontach. Do legendy tej wojny przeszła obrona Starego Miasta w Jerozolimie, zamieszkałego przez mniej więcej tysiąc Żydów. W ich obronie stanęli bojownicy Hagany i Irgunu, łącznie ok. 250 żołnierzy, głównie z elitarnej kompanii szturmowej Palmach, którzy w czasie wojny służyli w brytyjskich siłach specjalnych. Atakowało ich 4 tys. żołnierzy z Legionu Arabskiego oraz jednostki arabskiej samoobrony. Zażarte walki o każdy dom i zaułek trwały ponad tydzień. 28 maja Stare Miasto zostało zdobyte. Tych, którzy przeżyli, wygnano z miasta. Wysadzone zostały w powietrze także 22 synagogi w Jerozolimie. Innym niezwykłym epizodem była obrona kibucu Degania, gdzie członkowie samoobrony, bez ciężkiej broni, butelkami zapalającymi powstrzymali kolumnę syryjskich czołgów prących na Tel Awiw. Nie wiadomo jak dalej potoczyłyby się losy wojny, gdyby 24 maja rezolucja Rady Bezpieczeństwa ONZ nie nakazała wszystkim stronom konfliktu zawieszenia broni. Izrael wykorzystał ten czas dla wzmocnienia swych pozycji, a także ściągnięcia nowych zapasów broni. Największe dostawy szły z Czechosłowacji. Żydzi zdołali wówczas kupić ogromne ilości broni, amunicji, a przede wszystkim samoloty bojowe. W czasie kolejnych walk jesienią 1948 r. oraz wiosną 1949 r. siły zbrojne Izraela nie tylko zdołały odeprzeć napastników, ale przeszły do kontrofensywy, zajmując nowe terytoria. Obie strony nie oszczędzały ludności cywilnej. Po walkach o lotnisko Lod w lipcu 1948 r. wojska izraelskie wygnały stamtąd na tereny pustynne ponad 50 tys. Arabów. Wielu z nich, a przede wszystkim starcy i dzieci, umarło w czasie tej ewakuacji. Natomiast w czasie walk o Galileę, w październiku 1948 r., doszło do masakr w kilku wioskach arabskich. Żołnierze izraelscy z zimną krwią rozstrzeliwali bezbronnych cywilów, kobiety i dzieci. Strach padł na inne arabskie wioski, przyspieszając ucieczkę Palestyńczyków do sąsiednich krajów arabskich. Świat po raz pierwszy zobaczył, że Żydzi potrafią być równie bezwzględni wobec swych przeciwników, jak sami tego doświadczali w czasie II wojny światowej. Rząd Izraela stanął także wobec dramatycznego konfliktu wewnętrznego. W czerwcu 1948 r. przypłynął do Izraela statek „Atlalena” z tysiącem ochotników na pokładzie oraz wielkimi zasobami broni i amunicji, zakupionymi przez bojowników Irgunu. Rząd domagał się, aby wszystko przejęła armia, bojowcy nie chcieli się na to zgodzić. Ben Gurion nakazał więc zatopić statek wraz z ładunkiem i ludźmi. W walkach zginęło 66 bojowników Irgunu, wielu innych aresztowano. Izrael stanął na krawędzi wojny domowej, ale po kilku dniach kryzys opanowano, a rząd Ben Guriona zachował pełną kontrolę nad wszystkimi formacjami zbrojnymi. Potrafił także skutecznie zabiegać o wsparcie. Największą pomoc finansową nowe państwo otrzymało ze strony USA, ale także ZSRR nieformalnie wspierało rząd w Tel Awiwie. Najważniejsza jednak była reakcja samych Żydów, z których ponad 200 tys. zdecydowało się przyjechać do toczącego dramatyczną walkę państwa. Kłopoty bez końca Wojna 1948—1949 zakończyła się całkowitym zwycięstwem Izraela, który wykorzystał słabe przygotowanie wojsk arabskich, brak jakiejkolwiek koordynacji w ich działaniach, a także znacznie mniejsze zaangażowanie żołnierzy na polu walki. Wiosną 1949 r. Izrael sprytnie zawierał rozejm z poszczególnymi krajami arabskimi, które akceptowały jego zdobycze terytorialne. W efekcie, w porównaniu z planem przedstawionym w rezolucji ONZ w 1947 r., Izrael powiększył swoje terytorium o 21 proc. Ten sukces został okupiony śmiercią ponad 6300 żołnierzy i cywili, straty Arabów były dwukrotnie większe. Najbardziej dramatycznym problemem, który nie został rozwiązany do dnia dzisiejszego, jest kwestia uchodźców arabskich. Ponad 700 tys. Palestyńczyków musiało iść na wygnanie, osiedlając się w Transjordanii, Libanie i Egipcie w rejonie Gazy. Pomimo że Izrael wygrywał kolejne wojny, nie zdołał sobie zapewnić pokoju ze strony arabskich sąsiadów. Jednak jego powstanie, dzięki uporowi, pracy i męstwu kilku pokoleń Żydów, zmieniło bieg historii. Po setkach lat rozwiązana została kwestia żydowska, ale jednocześnie powstały nowe ogniska niepokojów i punktów zapalnych na świecie. opr. mg/mg Morze Izraela W małym państwie na Bliskim Wschodzie główne świątynie religijne dla wielu wierzących i wiele zabytków jest skoncentrowanych, których żaden podróżnik nie odmówi. Tutaj każdy centymetr ziemi dosłownie tchnie historią i owiany jest legendami, w tym budowanymi wokół mórz Izraela. Odpowiedź na pytanie, które morze jest myte przez Izrael, tylko na pierwszy rzut oka wydaje się oczywista. W rzeczywistości nie tylko na Morzu Śródziemnym można pływać, będąc w Ziemi Obiecanej. Izrael ma również dostęp do Morza Czerwonego, a jego Morze Martwe jest zasadniczo tylko jeziorem, ale w rzeczywistości znajduje się również na liście mórz. Unikalny staw Morze Martwe jest jednym z najbardziej niezwykłych zbiorników na świecie. Jego niezwykłe właściwości lecznicze były od dawna zauważane przez człowieka i nie dotyczą tylko wód śródlądowych i najbardziej zasolonego jeziora na świecie. Nawet powietrze nad nim ma właściwości lecznicze z powodu parowania soli i niskiej lokalizacji zbiornika w stosunku do poziomu oceanów na świecie. Niektóre fakty będą wydawać się interesujące dla podróżnych: Morze Martwe rozciąga się na 67 kilometrów między Izraelem a Jordanią. Ogromne stężenie bromków sprawia, że ​​woda i błoto morskie są doskonałym środkiem terapeutycznym dla wielu chorób skóry.. Morze Martwe znajduje się na 427 metrach. Woda z Morza Martwego zawiera około osiem razy więcej soli niż woda Czerwonej, która jest uważana za najbardziej zasoloną na świecie.. Poziom wody w Morzu Martwym spada o prawie metr każdego roku, zarówno ze względu na zmianę klimatu, jak i spływ rzek do niego z powodu niekontrolowanej działalności człowieka. Główny zbiornik Geograficzne pytanie, które morza w Izraelu mają połów, polega na tym, że Jezioro Tyberiadzkie dość spokojnie nazywane jest Morzem Galilejskim. Jezioro słodkowodne znajduje się w północno-wschodniej części kraju i różni się od innych podobnych na tej planecie poziomem w stosunku do oceanów. Jezioro Kinneret, jak nazywają to współcześni Izraelczycy, znajduje się na wysokości 213 metrów. Morze Galilejskie jest szczegółowo opisane w Ewangelii jako główne miejsce ziemskiej posługi Zbawiciela. Oprócz turystyki pielgrzymkowej na wybrzeżu Jeziora Galilejskiego kwitną wakacje na plaży. Tutaj zbudowano hotele, w których przebywają miłośnicy leczniczych źródeł, które uderzyły w okolice Morza Galilejskiego. Izrael wideo promocyjne Zdjęcia wybrzeża Izraela Podobne artykuły 24 października 2018 Na liście marzeń każdej osoby uwielbiającej niezwykłe podróże znajduje się Izrael. To istny tygiel kulturowy i religijny, o bardzo bogatej historii, zaskakujący i zróżnicowany pod wieloma względami. Jest wiele powodów, dla których warto wybrać się do tego fascynującego kraju. Izrael jest państwem na Bliskim Wschodzie graniczącym z Libanem, Syrią, Jordanią i Egiptem oraz posiadającym dostęp do Morza Śródziemnego i Morza Czerwonego. Nazwa kraju wywodzi się ze Starego Testamentu i oznacza „ten, który walczy z Bogiem”. To, ile leci się do Izraela, zależy od miejsca wylotu, np. podróż z Warszawy do Tel Awiwu trwa ok. 4 godzin, zaś z Katowic czy Lublina do Tel Awiwu ok. 4 godzin 30 minut. Izrael znajduje się pod wpływem trzech pasm klimatycznych: śródziemnomorskiego, umiarkowanego i tropikalnego. W Izraelu temperatury najwyższe są w lipcu i sierpniu, chociaż upały zaczynają się już pod koniec maja. Kwiecień, maj i październik w Izraelu to najlepsze miesiące na zwiedzanie. Istotna informacja: internet w Izraelu działa całkiem nieźle. Większość hoteli oferuje darmowy dostęp do wi-fi, w dużych miastach są kafejki internetowe, można też kupić kartę SIM do telefonu. Bezpieczeństwo w Izraelu Niestabilna sytuacja polityczna w niektórych rejonach Bliskiego Wschodu powoduje pewne obawy związane z bezpieczeństwem podczas pobytu w Izraelu – zwłaszcza, że dość często słyszy się o konflikcie izraelsko-palestyńskim. Należy przy tym pamiętać o dwóch sprawach: po pierwsze – media wybiórczo traktują cała sprawę i nie przedstawiają wszystkich informacji, a po drugie – do Izraela jeździ sporo osób, które po powrocie podkreślają, że nie ma powodów do obaw. Decyzja o wyjeździe jest zatem indywidualna. Ministerstwo Spraw Zagranicznych zaleca zachowanie ostrożności i śledzenie na bieżąco komunikatów podawanych na stronie internetowej. Izrael – wiza Pomiędzy Polską a Izraelem obowiązuje umowa o ruchu bezwizowym. Jeżeli nie zamierzamy przebywać w Izraelu dłużej niż 90 dni, nie potrzebujemy wizy. Niemniej musimy mieć paszport ważny od co najmniej 6 miesięcy, bilet powrotny, rezerwację noclegu oraz trasę wycieczki. Koniecznie sprawdzajmy stemple wbite do paszportu przez służby graniczne – nie zawsze bowiem turyści otrzymują pozwolenie na pobyt powyżej miesiąca. Jaką walutę zabrać do Izraela? Walutą Izraela jest szekel izraelski (1 ILS to ok. 1,026 zł – kurs z dnia 24 października 2018). Lecąc do Izraela, zabierzmy ze sobą dolary amerykańskie – to najwygodniejsza i najczęściej stosowana opcja. Wymiany możemy dokonać na lotnisku, w kantorze, oddziale banku bądź na poczcie. W Izraelu nie brakuje bankomatów, zaś w hotelach, większych sklepach i restauracjach zwykle da się płacić kartą. Jeśli chodzi o ceny, Izrael nie jest tanim kierunkiem, przyda się więc więcej pieniędzy. Zabytki w Izraelu Turystyka jest ważną gałęzią izraelskiej gospodarki. Prym wiedzie turystyka religijna, niemniej coraz więcej osób decyduje się na przyjazd do Izraela w celach wypoczynkowych. W kraju tym nie brakuje ciekawych miejsc, które warto zobaczyć – są to – Jerozolima – stolica i największe miasto Izraela, gdzie przenikają się kultury Zachodu i Wschodu; głównymi atrakcjami są np. Bazylika Grobu Świętego, Ściana Płaczu, Syjon, kościół Zaśnięcia Najświętszej Marii Panny, Góra Oliwna, Via Dolorosa, Wzgórze Świątynne etc.; stara część miasta figuruje na liście dziedzictwa UNESCO, – Tel Awiw – tętniące życiem miasto z pięknymi białymi plażami, klubami nocnymi skupionymi we wschodnich i południowych dzielnicach oraz licznymi hotelami, – Morze Martwe – jezioro bezodpływowe o bardzo wysokim stopniu zasolenia, lustro wody znajduje się w najniższym punkcie Ziemi (422 m i wciąż obniża się), – Góra Karmel nad Morzem Śródziemnym w północnej części kraju – obszar ten jest parkiem narodowym oraz rezerwatem biosfery UNESCO, – dolina Beer Szewy ze stanowiskami archeologicznymi Tell Abu Matar, Bir es-Safdi i Szikmim, – starożytna nekropolia Bet Sze’arim wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO, – ruiny starożytnego miasta kananejskiego Chasor znajdujące się na północ od Jeziora Tyberiadzkiego w Górnej Galilei, – starożytne miasta nabatejskie Elusa, Oboda, Sobota i Mampsis leżące na pustyni Negew, – starożytna twierdza żydowska Masada nad Morzem Martwym, – Park Narodowy Megiddo (obiekt z listy UNESCO), – Akka – w starożytności był to ważny port, – świątynie bahaickie w Hajfie i zachodniej Galilei, – Pustynia Judzka słynąca z klasztorów greko prawosławnych. Kurorty w Izraelu Znanymi ośrodkami wypoczynkowymi w Izraelu są – Tel Awiw – drugie pod względem wielkości izraelskie miasto, globalna metropolia na wybrzeżu Morza Śródziemnego przyciąga turystów z różnych stron świata, – Tyberiada – miasto w Dystrykcie Północnym w Dolnej Galilei będące popularnym uzdrowiskiem, – Ejlat – portowe miasto w Dystrykcie Południowym nad Zatoką Akaba, to najbardziej oblegany kurort izraelski, – Hajfa – nowoczesny ośrodek, najbardziej zielone miasto Izraela, – Aszkelon – miejscowość w południowej części Izraela (jedno z najstarszych miast na świecie), – Aszdod – kurort w Dystrykcie Południowym, panują tu świetne warunki do uprawiania sportów wodnych, – Naharija – miejscowość w Dystrykcie Północnym. Zobacz Również Komentarze