Ziemie Zabrane, czyli ziemie litewsko‑ruskie), przyłączone do Cesarstwa Rosyjskiego. Wskaż Wilno. Królestwo Polskie zostało utworzone na kongresie wiedeńskim w 1815 roku, dlatego potocznie nazywano je Kongresówką. GxEot. 26 stycznia 1797 roku Rosja, Austria i Prusy podpisały w Petersburgu ostateczną konwencję rozbiorową Rzeczypospolitej (konwencja petersburska). Dodany do niej tajny artykuł mówił, że „samo imię Polski będzie na zawsze wymazane z prawa narodów”. Konwencja petersburska, podpisana 26 stycznia przez Rosję, Austrię i Prusy, miała zapobiec odrodzeniu się Rzeczpospolitej. Żadne z państw zaborczych nie chciało dopuścić, aby Polska powróciła na mapy Europy jako samodzielny byt. Żaden z władców nie dopuszczał także myśli, aby polskie ziemie miały się jeszcze kiedykolwiek zjednoczyć. Droga do trzeciego rozbioru Państwa zaborcze od dawna prowadziły rozmowy na temat podzielenia między siebie terytorium państwa polskiego. Pierwszy rozbiór miał miejsce w roku 1772, drugi – w 1793, a trzeci i ostatni w 1795 roku. Rzeczpospolita Obojga Narodów przestała istnieć. Zanim doszło do trzeciego rozbioru, niektórzy próbowali ratować tragiczną sytuację. W 1788 roku rozpoczął się Sejm Wielki, trwający z przerwami cztery lata. W czasie jego trwania uchwalono Konstytucję 3 Maja (3 maja 1791), która rewolucjonizowała ustrój panujący w państwie polskim, reformowała model rządzenia i wprowadzała wiele pożytecznych zmian. Niestety było już za późno na wiele reform. Nie pomogła nawet walka zbrojna, tzw. wojna w obronie Konstytucji. Rok po zakończeniu Sejmu Wielkiego doszło do drugiego rozbioru, pomimo to część Polaków próbowała nadal walczyć o resztki suwerenności. Wkrótce wybuchła insurekcja kościuszkowska. Bohaterski zryw nie zrealizował stawianych sobie celów, a powstańcy zostali zmuszeni do kapitulacji 16 listopada 1794 roku. Niecały rok później, 24 października 1795 roku trzy państwa zaborcze, Prusy, Austria i Rosja ogłosiły trzeci rozbiór Polski. Rzeczpospolita zniknęła z map. Rosja zagarnęła wszystkie ziemie na wschód od Niemna i Bugu, łącznie 120 tysięcy kilometrów kwadratowych. Spośród wszystkich państw zaborczych otrzymała największe terytorium. Austria zyskała Lubelszczyznę, Małopolskę z Krakowem oraz część Mazowsza i Podlasia. Prusy przyłączyły do swego terytorium część Mazowsza z Warszawą, część Podlasia oraz część Litwy i fragment ziemi krakowskiej (tzw. Nowy Śląsk). Następnego dnia po ogłoszeniu trzeciego rozbioru, tj. 25 października 1795 roku, król Stanisław August Poniatowski abdykował. Niedługo później wyjechał do Grodna, a stamtąd do Petersburga, gdzie mieszkał do śmierci (zmarł nagle 12 lutego 1798 roku). Konwencja petersburska Ponad rok po dokonaniu trzeciego rozbioru, w czasie którym specjalnie powołana komisja wyznaczała granice pomiędzy państwami zaborczymi, 26 stycznia 1797 roku Rosja, Austria i Prusy podpisały w Petersburgu ostateczną konwencję rozbiorową Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Dodano do niej tajny artykuł, w którym wskazywano, że „samo imię Polski będzie na zawsze wymazane z prawa narodów”. W konwencji petersburskiej pisano także: Gdy przez obydwa dwory cesarskie, jak również przez Jego Królewską Mość Króla Pruskiego, uznana została konieczność uchylenia wszystkiego, co może nasuwać wspomnienie istnienia Królestwa Polskiego, skoro uskutecznione zostało unicestwienie tego ciała politycznego, przeto wysokie strony, zawierające umowę, postanowiły i zobowiązują się odnośnie do trzech dworów, nie zamieszczać w tytule miana i nazwy łącznej Królestwa Polskiego, która zostanie odtąd na zawsze skasowana. Wszelako wolno im będzie używać tytułów częściowych, które należą się władzy różnych prowincji tegoż Królestwa, jakie przeszły pod ich panowanie. – Konwencja petersburska ustalała, że trzy mocarstwa rozbiorowe nie będą używać w tytulaturach swych monarchów określenia Królestwo Polskie. Chodziło przede wszystkim o to, aby żadne z tych państw nie próbowało w przyszłości odbudować Rzeczypospolitej, powołując się na sukcesję po polskich królach i łącząc trzy jej części pod jednym berłem. Zapis ten zignorował już car rosyjski Aleksander I, przyjmując w 1815 roku tytuł króla polskiego – mówił w rozmowie z portalem profesor Piotr Ugniewski. Państwo polskie zostało przywrócone dopiero w roku 1918. Wcześniej istniały jedynie słabe, zależne od silniejszych partnerów lub zaborców quasi-państwa. W latach 1807-1815 było to Księstwo Warszawskie, powołane do życia dzięki staraniom Napoleona i potwierdzone przez rosyjskiego cara w czasie pokoju w Tylży. Od 1815 roku, po kongresie wiedeńskim, istniało zaś Królestwo Polskie – słabe i zależne od Rosji, na którego czele stał rosyjski car, oficjalnie jako król Polski. Pomimo starań i deklaracji zaborców, Polska się odrodziła, lecz mimo to należy wciąż pamiętać o tym, że „niepodległość nie jest nam dana raz na zawsze”. Czytaj też:„Jeszcze Polska nie zginęła!”. Legiony Polskie we WłoszechCzytaj też:Konfederacja barska – dobre intencje czy pogrzeb Rzeczpospolitej? Źródło: / W jednym wyjątkowym podręczniku Historia WSiP znalazły się wspaniała oprawa graficzna, przybliżająca uczniom realia epoki, nieprzeładowana faktami, ciekawa narracja wykładu, konsekwentne wprowadzanie pojęć historycznych i nauka niezbędnych do zgłębiania wiedzy o minionych czasach umiejętności. W jednym wyjątkowym podręczniku Historia WSiP znalazły się wspaniała oprawa graficzna, przybliżająca uczniom realia epoki, nieprzeładowana faktami, ciekawa narracja wykładu, konsekwentne wprowadzanie pojęć historycznych i nauka niezbędnych do zgłębiania wiedzy o minionych czasach umiejętności. Seksualne podboje dwóch sióstr mogły zaważyć na losach Polski Data utworzenia: 25 maja 2021, 19:00. Jesienią 1814 r. Wiedeń przeżył najazd. Do miasta, liczącego wówczas dwieście tysięcy mieszkańców, zjechało sto tysięcy gości. Pod płaszczykiem przywrócenia pokoju dzielono polityczne łupy i na nowo rysowano mapę Europy. Dyplomatycznym targom towarzyszyły liczne bale, koncerty, parady, a także miłosne harce, w których szczególny prym wiodły dwie siostry... Wilhelmina i Dorota Żagańska Foto: BRAK Niekończące się bale, festyny, parady, koncerty i bankiety – tak współcześni zapamiętali kongres nad Dunajem. Działo się sporo. Po jednej z imprez doszczętnie spłonęła rezydencja rosyjskiego ambasadora. Car Aleksander przetańczył trzydzieści nocy z rzędu, co zakończyło się jego zasłabnięciem podczas kolejnego policja otwierała wszystkie listy. Szpiedzy i złodzieje też nie próżnowali. Podczas wielkiego balu w Hofburgu zniknęło trzy tysiące srebrnych łyżeczek do herbaty. Kwitła korupcja. Rekord pazerności ustanowił szef francuskiej delegacji, książę Talleyrand. Wziął sześć milionów franków od władcy Saksonii za ratowanie jego kraju przed łapczywością Prusaków i prawie pięć milionów od pretendentów do tronu w Neapolu. Gdzie pieniądze ani szpicle nic nie mogli zdziałać, tam pojawiały się kobiety. Sekret salonowej lwicy Największe branie miały dwie siostry. Starsza, Wilhelmina Żagańska, przyjechała do Wiednia jako nałożnica Klemensa von Metternicha, księcia stojącego na czele habsburskiej dyplomacji. Ponoć każdego dnia kochała się tak często, jak jadała posiłki – czyli siedem razy. Austriacki minister piał z zachwytu nad jej urodą, stylem i politycznym instynktem. Trzymał w gabinecie kasetkę z puklem włosów księżnej. „Gdybym Cię stracił, nie wiedziałbym co począć ze światem, z wyjątkiem skrawka ziemi potrzebnego, aby mnie pochować” – zapewniał lubą. Apartament Wilhelminy nazywano „austriacką kwaterą główną”. Pod koniec roku „kurlandzka Kleopatra” nagle straciła serce do kochanka. Zaczęła flirtować z jurnym austriackim księciem Windischgrätzem, zdziwaczałym angielskim lordem Stewartem, a co najgorsze – również z samym carem. Metternich, gdy doszedł do siebie, zaczął montować antyrosyjski sojusz, a niewierną księżną chciał wyrzucić z miasta. Zaniechał tego w obawie przed międzynarodowym skandalem. Nie ulega wątpliwości, że Wilhelmina wiedziała za dużo, a Rosjanie mieli na nią haka w postaci nieślubnej córki. Dziewczyna mieszkała w Finlandii i na jej wyjazd do matki potrzebna była zgoda cara. W łóżku z agentką Młodsza z sióstr, Dorota, przybyła do Wiednia z Francuzami. Okazała się największym towarzyskim atutem księcia Talleyranda. Dyplomata szybko uległ czarowi żony swego bratanka. Zrobił z niej gospodynię przyjęć urządzanych w ambasadzie, sekretarkę, potem prawą rękę, a w końcu kochankę. On miał 61 lat, ona – 21. Gdy na kongres przyjechała matka Doroty, sytuacja stała się trochę niezręczna. Księżna kurlandzka za młodu też gościła w łóżku ministra. Talleyrand był mistrzem podwójnej gry, lecz tym razem jego nerwy zostały wystawione na ciężką próbę. Dorota, nabrawszy śmiałości, w chwilach wolnych od dyplomatycznych zajęć zaczęła bowiem kolekcjonować przystojnych oficerów, co raniło męską dumę jej szefa. Udawał jednak, że wszystko gra. O pozory nie dbała natomiast Katarzyna Bagration, ciepła wdówka po rosyjskim generale. Słynęła z głębokich dekoltów oraz muślinowych kreacji, które więcej odsłaniały, niż zasłaniały. Jako była metresa Metternicha szczerze nienawidziła Wilhelminy. O zgrozo – damy zajmowały dwa skrzydła tego samego pałacu. Bardzo utrudniało to życie odwiedzającym je panom. Katarzyna łączyła przyjemne z pożytecznym. „Lubiła słuchać politycznych sekretów, gdy ktoś leżał między jej nogami” – twierdził złośliwy Talleyrand. Europa po balu Księżna podsycała niechęć cara do gospodarzy. Aleksander, który zazdrościł Metternichowi powodzenia u kobiet i na salonach, dowiedziawszy się o jego intrygach wpadł w szał. Wyzwał ministra na pojedynek. Cesarz Austrii nie chciał o tym słyszeć i zagroził Rosjanom wojną. Zwaśnione mocarstwa pogodziły się kosztem małych państw. Zamiast obiecanej niepodległości Polskę ponownie podzielono między sąsiadów. Dlatego nasi przodkowie nazwali kongres wiedeński czwartym rozbiorem. Europie dał jednak sto lat względnego spokoju. Koniec balu zaskoczył rozrzutne damy. Teraz zamiast adoratorów do drzwi ich rezydencji pukali wierzyciele. Wilhelmina musiała sprzedać część biżuterii, Katarzyna pożyczała pieniądze od własnego kucharza. Zobacz też: Znani opłakują Piotra Woźniaka-Staraka Auto Hitlera wjechało na aukcję. Potem coś poszło bardzo źle /4 Impreza w Wiedniu pogrążyła Polskę AKG / East News Cesarz Austrii powołał Komitet Rozrywek, który wymyślał wciąż nowe atrakcje dla uczestników kongresu. Imprezowicze skarżyli się, że nieokrzesani Rosjanie plują na parkiety. O losie państw i narodów decydowano na balach, tajnych spotkaniach i w łóżkach kochanek /4 Impreza w Wiedniu pogrążyła Polskę BRAK Księżna Wilhelmina, dwukrotna rozwódka, na kongresie interesowała się nie tylko mężczyznami. Najbardziej leżał jej na sercu los nieślubnej córki /4 Impreza w Wiedniu pogrążyła Polskę BRAK Wiedeński salon Katarzyny Bagration, wdowy po bohaterze wojennym, nazywano „rosyjską kwaterą główną”. Księżna twierdziła, że może balować także podczas adwentu, bo jest wyznania prawosławnego /4 Impreza w Wiedniu pogrążyła Polskę BRAK Dorota Żagańska była polonofilką i chciała zostać żoną księcia Jerzego Czartoryskiego, lecz car kazał jej wyjść za bratanka Talleyranda . W Wiedniu miała wielu adoratorów Masz ciekawy temat? Napisz do nas list! Chcesz, żebyśmy opisali Twoją historię albo zajęli się jakimś problemem? Masz ciekawy temat? Napisz do nas! Listy od czytelników już wielokrotnie nas zainspirowały, a na ich podstawie powstały liczne teksty. Wiele listów publikujemy w całości. Wszystkie historie znajdziecie tutaj. Napisz list do redakcji: List do redakcji Podziel się tym artykułem: Ziemie polskie po kongresie (1815) - Rosja otrzymała większość ziem Księstwa Warszawskiego – car Aleksander I utworzył z nich Królestwo Polskie (Królestwo Kongresowe/Kongresówkę) - Prusy otrzymały poznański i bydgoski departament Księstwa oraz miasto Gdańsk - Austria zachowała część Galicji, Kraków ogłoszono wolnym miastem (Rzeczpospolitą Krakowską) Królestwo Polskie - monarchia konstytucyjna połączona unią personalną z Rosją; najwyższa władza w rękach króla - liberalna konstytucja opracowana przez Adama Czartoryskiego gwarantowała równość wszystkich wobec prawa, wolność religii i druku - znaczna autonomia, język polski jako urzędowy - car królem Polski; wspólna polityka zagraniczna - naczelny wódz polskiej armii – wielki książę Konstanty - po jakimś czasie car zaczyna łamać przepisy konstytucji – 1819 wprowadzenie cenzury, niezwoływanie sejmów - minister skarbu – Ksawery Drucki-Lubecki – skuteczna polityka finansowa – założenie Banku Polskiego (1828), spłacenie większości długów Królestwa - nowa warstwa społeczna – inteligencja – ludzie wykształceni, nauczyciele, lekarze, prawnicy, pochodzenia szlacheckiego, ziemiańskiego, a później także chłopskiego - 1816 założenie Uniwersytetu Warszawskiego Wielkie Księstwo Poznańskie - pewna autonomia - język polski na równi z niemieckim - Pomorze Gdańskie i Śląsk traktowane jako część Prus - rozwój rolnictwa, przyjmowanie zasad gospodarki kapitalistycznej - intensywna germanizacja (narzucanie języka i kultury niemieckiej) Śląska Galicja i Rzeczpospolita Krakowska - Galicja: brak autonomii, obowiązywał język niemiecki; podsycanie konfliktów między chłopami a szlachtą przez Austriaków - wolne miasto Kraków: znaczna niezależność, język polski jako język urzędowy, swobodny rozwój kultury i oświaty (uniwersytet w Krakowie). Powyższy materiał został opracowany przez Przeczytanie i zapamiętanie tych informacji ułatwi Ci zdanie klasówki. Pamiętaj korzystanie z naszych opracowań nie zastępuje Twoich obecności w szkole, korzystania z podręczników i rozwiązywania zadań domowych.